Balkonowa dżungla, czyli ciąg dalszy uprawy tamarillo

Moje dwie roślinki tamarillo przez ostatnie tygodnie stały się pięknymi, tropikalnymi okazami. Bardzo mocno rosną wszerz. Liście osiągają niesamowite rozmiary, przez co zajmują coraz więcej miejsca na balkonie. Najlepiej pokazują to zdjęcia:

Liście mają intensywny, zielony kolor, ale lepiej ich bez
potrzeby nie dotykać - niezbyt przyjemnie pachną

Najlepszy zawodnik dobił już do 40 cm!

Artystyczne zdjęcie od dołu. Można się poczuć jak w tropikalnym lesie:)

Tamarillo właściwie nie sprawia mi żadnych kłopotów. Nie dokuczają mu żadne szkodniki, liście nie przesychają (chociaż w upalniejsze dni były nieco oklapnięte). Ale za to pić może wiadrami - podczas upałów tamarillo potrzebowało około 1,5 litra wody dziennie, ale patrząc na powierzchnię, którą ta woda wyparowuje nie dziwi mnie to. Z pewnością uwielbia słońce, a ma go teraz pod dostatkiem.

Powoli drewniejąca łodyga

Wydaje mi się, że liście ciągle zwiększają swoje rozmiary, a same rośliny nie chcą za bardzo iść do góry. Przy takiej tendencji będę musiał wkrótce pomyśleć o wyeliminowaniu części liści. To powinno je pobudzić do wzrostu :)

Tamarillo wykiełkowało

Zeszłoroczny wysiew nasion tamarillo nie powiódł się. Na początku wiosny ponownie kupiłem kilka owoców i jak się okazało, ich nasiona te miały lepszą zdolność kiełkowania, albo po prostu poczuły wiosnę i wykiełkowały. Teraz mam dwie ładne siewki, które dość szybko rosną i już można zauważyć, że mimo młodego wieku, wykształcają swoje charakterystyczne, duże i błyszczące liście.

Młode tamarillo

Tamarillo do wzrostu potrzebuje dużo światła i wody. Najlepiej rośnie w temperaturze 20-28 stopni i wilgotności względnej 70%. U mnie stoi na balkonie, gdzie od południa do wieczora ma zapewnione słońce. Mam nadzieję, że nie czepią się go żadne szkodniki, a czerwiec będzie ciepły i słoneczny :)

Nowy nabytek - tamarillo

Tamarillo, czyli cyfomandra grubolistna (Cyphomandra betacea) to gatunek rośliny należący do rodziny psiankowatych, do której należy również dobrze nam znany pomidor. Krzewy cyfomandry dorastają do 4 metrów wysokości, przez co tamarillo nazywa się też pomidorem drzewiastym. Dziś tamarillo uprawia się głównie w Ameryce Południowej oraz w Nowej Zelandii.

Dojrzały owoc tamarillo

Owoce cyfomandry mają jajowaty kształt i w zależności od odmiany czerwony, żółty lub purpurowy kolor. W przeciwieństwie do pomidora, skórka jest niejadalna. Smak owocu porównałbym najbardziej do czarnej porzeczki, aczkolwiek nie zrobił na mnie wrażenia. Być może lepiej smakuje po dodaniu do potraw niż na surowo.

W miąższu tamarillo znajdują się liczne nasiona, które powinny wykiełkować już po kilku dniach od wysiewu. Sama roślina jest łatwa w uprawie, chociaż podobno bardzo lubią ją mszyce i inne szkodniki. Póki co czekam na pierwsze kiełki :)

Tamarillo po przekrojeniu